tesadüf etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tesadüf etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

22 Nisan 2012

Başka Hayatlar Mümkün, ya Başka Sonlar?

‘Sevginin Bağladıkları’nı [Orj. adı Sleepless in Seattle, MD] türün örneklerinden ayıran özelliklerinden biri ‘yerine başkasını koyamama’ kalıbını tersine çevirmesi. Sam, radyoda bir daha aşık olmanın imkansızlığından bahsetse de o imkansızlığın peşinden gidilmez. Oğluna, annesinin ‘elmanın kabuğunu tek bir seferde soyduğunu’ anlatır ve birkaç sahne sonra Annie’yi gecenin bir yarısı Sam’i – daha doğrusu Seattle’ın Uykusuzu’nu – düşündüğü sırada elma soyarken izleriz. Tek seferde soyamaz. Annie, birinin yerine geçmeyecektir çünkü. Başka bir hikayedir bu. Yeni güzel bir hikaye başlayacaktır. Biliriz ve film onu hissettirir ki; Annie ve Sam’in hikayesi de sonsuza kadar sürmeyecektir. Sadece, en güzel şey başlangıçtır ve biz de onu izleriz.

Sığacık’taki pazarda avare dolaşmanın verdiği mayhoş mutluluğun bir yaklaşığını bundan birkaç sene önce Bebek’te yaşamıştım. Bir yaz günü, Ozan’la okulun havuzundan çıkmıştık. Boğaziçi’nin açık havuzunda yüzmek, en büyük hayallerimden olan Boğaz’da yüzmenin bir yaklaşığı olması hasebiyle, benim için başlıbaşına bir kendini iyi hissetme sebebiyken bunu, Ozan gibi, hayata tamamen zıt pencereden bakıp aynı manzarayı görebildiğim birisiyle yapmak apayrı bir yazı konusu aslında, birazdan anlatacağım hikayeden bağımsız olarak. Neyse. Çıktık, ritüelimizin bir parçası olarak sonradan askerlik yemeğimi yiyeceğim lokantayı keşfetmemizle biten bir sahil yürüyüşü yaptık, Bebek’ten Arnavutköy’e doğru. Ben, yine ondan bahsediyordum. Yine Ozan’a. Bahsediyordum çünkü Ozan benim gibi duygusal ve saplantılıydı, empati kurabileceğini düşünüyordum. Bahsediyordum çünkü Ozan onu hiç görmemişti. İstediğim kadar yalan söyleyebiliyor, duymak istediklerimi ona söyleterek kendimi iyi hissediyordum (hem yalan söylediğimi, hadi öyle olmasın, gerçeği çarpıttığımı anlayamayacak kadar saf, hem de canımın sıkılmasını istemeyecek kadar iyi niyetliydi). Bebek’e gelmişken, orada kermesimsi bir şey olduğunu fark ettik. Şehrin göbeğinde, kiçınetlerin, starbaksların 100 metre ilerisinde, birileri el yapımı bir şeyler satıyordu. Başka bir Bebek, bu devirde mümkün değildi aslında, ama yine de kermes güzeldi işte, bir önceki senekine de gitmiştim tesadüfen, hoşuma gitmişti. Ozan’a kermesi gösterdim, değişiklik olur diye kaldırımdan Mısır Konsolosluğu’na devam etmek yerine, Bebek Parkı’nın içinden geçerek sahile gittik. Oradan geçtikten sonra, balık yiyerek günü kapatacaktık.

Klişe bir Holywood filminden bir film karesi gibiydi, ben ondan bahsederken, onu beş metre ilerimde görmüştüm. (Bu yazıyı yazarken düşündüm de, sevdiğim her kızla, hem de hepsine kesik olduğum periyotta benzer bir tesadüfüm, rastlaşmam vardı. Yani yukarıdaki aslında elinden geleni yapıyordu J) Onlar bizi fark etmemişti, önce Ozan’a “işte o kız bu” diye fısıldadım, Ozan görmeyen gözleri ve alık halleriyle durumu kavramaya çalışırken ben onlara tam yanımızdan geçerken seslendim:
- Gözde?!
- Mehmet?!
- Tanıştırayım, bu Ozan, benim arkadaşım, bu da Alev, Gözde’nin arkadaşı. Hayırdır, hangi rüzgar attı sizi karşıdan buralara?
- Valla işte kermese gelelim dedik, hava da güzel. Siz?
- İnsan buralara kadar gelmişken arar be. (Hala aramadığına bozulacak kadar gerizekalıydım) Biz de havuzdan çıktık, bir şeyler yiyecektik.
- Biz de belki bir kafeye oturup şeyler içeriz. Pek aç değiliz şimdi.

Deli gibi çağırmak istiyor, ama gururumdan, kahrolası gururumdan çağıramıyordum. Onun çağırmasını bekledim. O beni görmek isterse çağırırdı. Evet evet, kızlar böyle yaparlar ilgi duydukları erkeklere. Buna kesin olarak inanıyordum. Alev araya girip, “tabi olabilir yane” gibisinden bi saçmalamaya yeltendi, Ozan’ın da gözümün içine baktığını hissediyordum. Ama Gözde’yle aramızdaki soğuk savaş devam ediyordu. Allahım, ne kadar inatçı kızdı! Sinirimi ve hayal kırıklığımı belli etmemeye çalıştım.
- Neyse, biz açız ya, bir gezinelim, sonra olmadı tekrar konuşuruz.

…ve ters yönlere yürümeye başladık. Ozan’ın olan biteni kafası almıyordu:
- Olm, kazma mısın lan?
- Abi, ne bileyim pek sevinmiş gibi gelmedi, görmek istese o teklif eder diye düşündüm.
- Olm sen hangi ülkede yaşıyon?
- Abi belki başka birisiyle buluşacaktır.
- Ya öle olsa söylemez miydi amına koyim?
- Napçaz?
- Ara olm.
- Yok artık.
-  Ne yok artık?


Fuzuli heykelinin önünde durdum, düşünmeye başladım. Leyla ile Mecnun… Aradım. Çaldı, çaldı…
- Efendim Mehmet?
- Biz vazgeçtik, siz nerdesiniz?
- Cafe Nero.
-  Tamam, biz geliyoruz…


Gittik, Boğazın en yakınındaki masaya oturduk. Bana hala uzaktı, beni beğendiğini ima eder hiçbir heves, ilgi, ima falan göstermiyordu, o zamanki süzme salak halimle bile bu gerçeğin farkındaydım. Ama önemli değildi, hayatımın sonuna kadar yaşamak istediğim (ve o zamanlar için safça yaşayacağımı zannettiğim) şehirde, üzerimde Barselona t-shirt’imle, güneşli bir günde sevdiğim kızla oturuyordum. Ozan’ın komünistlik anılarından, Gebze’de çalışmanın kötülüğünden, yaklaşan ve beraber gitmemizi konuştuğumuz ama benim hiçbirine iştirak etmeyeceğim Efes Pilsen One Love festivalinden, yine tabi ki hiçbir zaman gerçekleşmeyecek beraber havuza gitme planlarından, Ozan ve Deniz’in eski evinde yaşadığı birbirinden komik hikayelerden, birbirimize verdiğimiz/vereceğimiz filmlerden (bu film değiş tokuş furyasını vallahi de Gözde başlatmıştı. Verdiği ilk film, billahi de Sleepless in Seattle’dı) yani hayat dolu dört genç neyden bahsederse, işte biz de onlardan o sabun köpüğü hafifliğiyle bahsettik. Ozan bana yıllar sonra, masanın dördüncüsü Alev’i Taksim’de görünce, kızın kendisine gelip “seni tanıyorum” dediğini söyleyecekti. “Mehmet’in arkadaşısın sen.” Düşünüyorum, benim yeni hikayem o gün orada başlayabilirdi belki de. Çok güzel bir başlangıç olurdu, sonu farklı olmasa da “Such a life so close to never happenning…”

Sonrasını bu bloğun kadim okuyucuları biliyor, neye buğzettiğimi, ne kadar zamandır Gözde’yle konuşmadığımızı, mesajlaşmadığımızı. Geçen hafta perşembe günü ntvmsnbc’nin linkleri arasında dolaşırken, Sleepless in Seattle’la ilgili yukarıdaki yazıyı buldum. Bebek Parkı’ndakine benzer bir tereddüt geçirdim. Gururumu yenmeyi yine başardım (ki sanırım çok da büyük bir başarı değil benim için), bildiğim tek mail adresi olan gmail adresine linki yolladım, manidar bir başlıkla.

Hayır, henüz cevap vermedi.

PS: Epigrafın tamamı için http://www.ntvmsnbc.com/id/25341614

15 Eylül 2010

Havaalanları Şehre Dahil

Çarpacaz'ı ilk açtığımızda, Sinan'a ilk yazımın havaalanlarına dair olacağını taahhüt etmiştim, kısmet bugüneymiş. Niyetim, yurtdışına çıkınca, medeniyetle tanışma fırsatının bahşedilmesinin sorumluluğuyla didaktik yazılar yazan Tanzimat yazarları gibi bilgilendirici bir yazı yazmak değil elbet, kısa uçuş tecrübemde uğradığım durakları yad etmek, hatta bir adım ileri gidersek onu unutmamın önüne geçmek. Aç parantez: Hatırla(n)mak üzerine şunu diyebilirim, yazmamın bir sebebi de evet itiraf ediyorum, yazmanın unut(ul)mamanın en kestirme yolu olduğunu bilmem, ama çiziktirdiğimi dönüp okuduğum zaman sadece yazılanı hatırlayıp geri kalanını unutmaktan da korkuyorum... Ya yazdıklarım da beni takip edenlerde öyle bir etki yaratıyorsa, ileride sadece yazdığım kadarıyla hatırlanacak olursam? Kapa parantez...

Bagajımı yanına alan biri olarak sadece uçağa binerken havaalanında bekler, inişte direk evime koyulurum. İstanbul ölçeğinde bunun anlamı, bu şehirden (genelde tatil gibi hayırlı bir iş için) uzaklaştığım için, bir teneffüs vaadidir. Yani ben İstanbul Atatürk Havaalanı'nda geçirdiğim vaktin çoğunda bu şehirden uzaklaşmayı beklediğim için şehrin keşmekeşini, düzensizliğini, altyapı eksikliğini şaşırtıcı biçimde yansıtan bu havalaanını severim, çünkü burada geçirdiğim her dakikada bu hayatımdan bir süreliğine kurtulmaya daha da yaklaşıyorumdur. İzmir'e indiğimdeyse derhal gideceğim yere (Kuşadası veya İzmir'deki evim) yollandığım için, orada geçirdiğim vaktin çoğu dönüş yolu içindir, yani tatilim bitmiş, elimde bir kitap, bayram veya tatil dönüşü olduğu için kös kös rötar üstüne rötar yiyen uçağı beklerken, takriben on iki saat sonra işte olacağımı düşünür, hat safhada bir asap bozukluğu yaşarım (Alışmak için tatilin son gününü İstanbul'da geçirmek mi, sağolun ben almayayım). Bu sırada havaalanının geri kalmışlığı, köhneliği ve ufaklığı gözüme bir daha çarpar, havaalanının büyüklüğüyle şehrin gelişmişliği arasında kendi kafamda kurduğum tezi bir kez daha hatırlar, kendi kafamda bir İstanbul İzmir kıyasına daha girerim... (Paradoksu fark etmişsinizdir, aslında İzmir Havaalanı'nın tek kabahati beni çok sevdiğimi yerli yersiz zikrettiğim İstanbul'a götürmektir)

İlk yurtdışı uçuşum, kardan uçakların kalkmadığı iki günün akabininde 2006 kışında Kopenhag'a olmuştu. Şu an Migros'larda bile mevcut olan içe doğru açılan sensörlü kapıları ilk kez orada görüp kendimi Magneto zannetmiştim. Bir de adamların tren istasyonu İstanbul metrosu gibi falan değil, harbiden bir alt kattaydı (İstanbul'daki havaalanı metrosu zaten sanırım o zaman faal değildi veya yeni faaliyete geçmişti), onu da oryantalist bir takdirle karşıladığımı anımsıyorum. Onun dışında gördüğüm havaalanları bir elin parmağını geçmez: Manchester'da boydan boya THY reklamının olduğu bir yürüyen merdiveni ışıklandıran mavinin gözümü aldığını, Londra'nın Stansted ve Heathrow Havaalanları'nın sıradanlığını, Köln Havaalanı'na check-in masası açılmadan gittiğimi anımsıyorum. Ha bir de Barselona Havaalanı'ndaki saçmalığı, ki Barselona gezimizin tek falsosudur: Pasaporttan geçtikten sonra, üst kattan alt kata indirmeyen gerizekalı havaalanında üst katta iki buçuk saat mal mal beklemiş ve bana üst kattan bir futbol sahası ebatında gelen alt kattaki alış veriş mağazalarına kurufasulyecinin camına yapışmış bebeler gibi baktıydım.

Lafı çok dolaştırdım, niye bu yazıyı bu vakitte yazdığımı hala merak eden kalmış mıdır? Bir tesadüf... Daha önce yazlıktan arkadaşlarımla aynı uçağı birbirimizden habersiz seçtiğimiz birden çok kez vakiydi, hadi onlar neyse de, biriyle rastlaşmanın gerçeküstü bir hali, ilahi bir takdir olduğuna mutaassıp bir biçimde inanan biri olarak, benle bir daha görüşmeyeceğine yemin billah etmiş birini bunun üstünden 24 saat geçmeden, check-in'den geçtikten sonra yüzünde hınzır bir gülümsemeyle bana doğru gelirken görmem bunlardan daha aşkın bir durumdu... Eh bu da İstanbul Atatürk Havaalanı'ndan başka yerde olmazdı, o şahane dizeden apartacak olursak, havaalanları da şehre dahil zira.

10 Ocak 2010

Tesadüf

Hafta içi Taksim’e çıkmanın bende yarattığı duygu, hayatı ıskalama hissidir. Geçtiğim her vakitte, İstiklal o kadar kozmopolit, cıvıl cıvıl ve vaatkardır ki, ben gelmeden önce de, gittikten hemen sonra da hayatın aynı hızla devam edeceğine kani olurum. Fakat heyhat! Benim sürem hep kısıtlıdır, hafta içi Taksim’e çıktığımda zaten servisten akşamın bir saatinde inmiş, dışarıda olduğum gecenin ertesi sabahında şehrin köpekleri, temizlik işçileri ve fırıncılarıyla aynı saatte kalkmak zorunda olduğum için de Taksim’deki teneffüsümü kısa kesmek zorunda kalmışımdır.

Bütün bunları düşünüp, kalabalığı yardır Allah yararak Tünel’e geldiğinizde, gittiğiniz barın önündeki kalabalığı görünce yüzünüz ekşir. Yanınızdakileri birbirinize sesinizi duyurmak için bağırmanızı gerektirmeyecek bir yere götürmeyi teklif etseniz, çok mu ayıp olur diye düşünürsünüz. İçeride ne olup bittiğini merak bile etmezsiniz. İnsanları kandırıp götün götün (bu vesileyle bu deyimin anlamını genişlettiğimi, bundan sonra yerli yersiz kullanacağımı ilan ve itiraf ederim, her yazıda doğru yerde kullanacağım diye bin dereden su getir nereye kadar çok afedersiniz) favori pasajınıza doğru yollanmaya hazırlanmışsınızdır ki bir el tokalaşmak için uzatılmıştır. -Hemen heyecanlanma metus, bir kız eli değil bu. Burayı Danimarka mı sandın?- Karşınızdaki çocuk isminizi söyler: Metus Mehmetus mu acaba? “Evet.” Çocuğu tanımadığınızı çaktırmadan edemezsiniz. Anıları hatırlamakta bu kadar başarılı olan hafıza, nolur biraz da suratları ve isimleri hatırlasaydı! Babanızın ismini söyler, onu da teyit edersiniz. Eliniz artık daha sıkı sıkılmaktadır. Bin kere duyduğunuz “hiç değişmemişsin” sözünü bir kere daha duyarsınız. Çocuk kendini tanıtır. İkinci cümlesi, “ben senin kitaplarından çok ders çalıştım” olur. O zaman kafanıza dank eder. Nazilli. Ortaokul. Kasvet. Alttaki dükkanda çalışan kadının fakir ama zeki çocuğuna verilen koli koli kitap, deneme sınavları, soru bankaları, hatta öğütler… Ama siz, bir şey yapmamışsınızdır ki zaten. O çocuk, söylediği üzere, yazıla çizile eprimiş, tekrar tekrar çözülmüş o kitaplara çalışarak mühendis çıkmış olabilir mi? Bilemezsiniz. Ama bildiğiniz bir şey vardır: Bu ülkede, adamdan sayılmanın, dikey olarak yükselmenin, itibar görmenin en kestirme yolu, okumaktır. (En azından sizin kıt muhayyilenizde öyledir.)

İşe yaradığınızı hissettiren bir tesadüfle karşılaşmışsınızdır. Bir anda, hakkınızın geçtiğini düşündüğünüz ve artık görmediğiniz diğer insanlar aklınıza düşer. Acaba onlar, şu an ne yapmaktadır? Şehre ve kaderinize güvenin, nasıl olsa onu da başka bir tesadüfle er geç öğreneceksinizdir.